28/9/11

Η Αντωνία Μπούζα για ημέρα Τουρισμού



«Η ημέρα Τουρισμού, βρίσκει τη Χώρα μας, μία κατ΄εξοχήν τουριστική Χώρα, σε κατάσταση δύσκολη από πλευράς οικονομικής ευημερίας και κοινωνικής μέριμνας.

Έχουμε τα εχέγγυα ,να πρωταγωνιστήσουμε ως Χώρα στο παγκόσμιο τουριστικό στερέωμα, αρκεί εμπνευσμένες ηγεσίες να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή σ΄αυτήν την πλουτοπαραγωγική μας πηγή.

Απαιτείται μία στρατηγικά σχεδιασμένη εθνική πολιτική, χωρίς παλινωδίες, εξυπηρέτηση μικροσυμφερόντων, με αναπτυξιακά και ευέλικτα εργαλεία στα χέρια μας και με τον απαραίτητο θεσμικό εκσυγχρονισμό .

Το δυνατό εργαλείο στα χέρια της Ελλάδας για την έξοδο από την κρίση, πρέπει και μπορεί να είναι ο Ελληνικός τουρισμός.

Μέχρι σήμερα είδαμε να έχουμε εγκαταλείψει το τιμόνι και να μας οδηγούν οι συγκυρίες, αλλά μέχρι πότε οι αναταραχές και η έλλειψη σταθερότητας στις χώρες των ανταγωνιστών μας, θα μας βοηθά;

Με οικονομικά μέτρα που παίρνονται στο πόδι και θίγουν τους επαγγελματίες του τουρισμού και αποδυναμώνουν τα πλεονεκτήματα της Τουριστικής Ελλάδας, με λανθασμένους πολιτικούς χειρισμούς στην καρδιά της τουριστικής περιόδου π.χ. η πολιτική για τα ταξί, με πολιτική ηγεσία στο ρόλο απλού παρατηρητή, με αδιαφορία συσχέτισης του ισχυρού μας πλεονεκτήματος που είναι ο πολιτισμός και η ιστορία μας από τον τουρισμό, με την εγκατάλειψη και αδιαφορία για τα πολιτιστικά μας μνημεία , θέατρα, κάστρα κλπ. δεν εξυπηρετείται ο στόχος για μεγαλύτερη ανάπτυξη του τουρισμού μας.
Η Ελλάδα προικίστηκε με πολλές δυνατότητες. Ας μην τις πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων και ας δώσουμε την ελπίδα στους Έλληνες ότι μπορούν να τα καταφέρουν.

Aντωνία Μπούζα-Κωνσταντέλου
Μέλος Τομέα Τουρισμού της Ν.Δ.

11/9/11

Oι υπερβολές και τα "ψέματα" Παπανδρέου

Οι Κυβερνήσεις της τελευταίας 15ετίας ευθύνονται για το υπέρογκο χρέος! Στη σημερινή συνέντευξη τύπου ακούσαμε τον Πρωθυπουργό της Χώρας κ.Παπανδρέου να επειχειρεί να μεταθέσει το σύνολο των ευθυνών για την κατάσταση της Χώρας στην προηγούμενη Κυβέρνηση του κ.Καραμανλή και να υπερτονίζει συνεχώς , πως τόσο αυτός , όσο και οι υπόλοιποι «παλεύουν και αγωνίζονται σκληρά για τη σωτηρία της Ελλάδας» Πομπώδεις εκφράσεις , που αν πράγματι ήταν αληθινές και βασίζονταν σε πραγματικά περιστατικά, θα άγγιζαν τους Έλληνες που δοκιμάζονται από την υπερφορολόγηση και την άδικη μεταχείριση του κράτους.Ενός κράτους που δε δείχνει πως πράγματι επιθυμεί την εξισορρόπηση των αδικιών και τον καταμερισμό ισότιμα των φόρων. Η κυβέρνηση Παπανδρέου παρέλαβε το δημόσιο χρέος στο 115% του ΑΕΠ και το έχει ήδη φτάσει στο 150% του ΑΕΠ, με προοπτική να αυξηθεί στο 160% μέχρι τα τέλη του 2012. Το μνημόνιο εξελίχθηκε σε μία καταστροφική διαδικασία υπερχρέωσης του ελληνικού Δημοσίου, από την οποία δεν μπορεί να υπάρξει οικονομική διέξοδος Η κυβέρνηση παρέλαβε χρέος 270 δισ. τώρα είναι 370 δισ. και σε λίγο θα είναι 450 δισ. Ας δούμε όμως ποιοί διαχρονικά ευθύνονται πραγματικά για το χρέος και το έλλειμμα : Το δημόσιο χρέος αποτελεί «πληγή» της τελευταίας δεκαπενταετίας, η οποία κακοφόρμισε από τον άφρονα δανεισμό των κυβερνήσεων και τα λογιστικά τερτίπια που μετέρχονταν για να «τετραγωνίσουν τον κύκλο». Να πετύχουν δηλαδή τον εξωραϊσμό της πραγματικής οικονομικής κατάστασης, χωρίς να αναγκαστούν να δυσαρεστήσουν τους ψηφοφόρους τους, εξυπηρετώντας ταυτοχρόνως και τα ποικιλώνυμα διαπλεκόμενα συμφέροντα. Σε εποχές παχέων αγελάδων δισεκατομμύρια ευρώ (ή δραχμές παλαιότερα) σπαταλήθηκαν πάνω ή κάτω από το τραπέζι, αδιαφορώντας για τη συνήθως δανεική, προέλευση των χρημάτων αυτών. Η καθεστηκυία αντίληψη ήταν ότι το Δημόσιο, σε αντίθεση με τους ιδιώτες -εφόσον υπήρχε η πολιτική βούληση- μπορούσε να βρει κάθε φορά τα χρήματα που έλειπαν, για να καλυφθούν μισθοί, συντάξεις, επενδύσεις και προμήθειες, γιατί και τότε «λεφτά δεν υπήρχαν» -τουλάχιστον αρκετά- για να πληρωθούν όλες αυτές οι δημόσιες δαπάνες. Με τη διαφορά, ότι τότε οι υπουργοί Οικονομικών με περισσή ευκολία έστελναν το λογαριασμό για όλα τα «σπασμένα» στο δημόσιο χρέος, μεταφέροντας έτσι το πρόβλημα στις επόμενες κυβερνήσεις και στις επόμενες γενιές. «Γράψ' το και κλάψ' το» ήταν το αγαπημένο μότο υπουργού προς τον τότε επικεφαλής της Στατιστικής Υπηρεσίας. ΄Ετσι φτάσαμε το δημόσιο χρέος από 18% του ΑΕΠ το 1970 να φτάσει στο 80% το 1992 και από εκεί να αγγίξει το 103% το 1999 για να εκτιναχθεί το 2010 στο 142% του ΑΕΠ. Ακόμη και την περίοδο του εκσυγχρονισμού και της «ισχυρής οικονομίας», επί πρωθυπουργίας Κ. Σημίτη, το χρέος αυξανόταν δυσανάλογα σε σύγκριση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που εμφάνιζε τότε ο προϋπολογισμός. ΄Ομως σύμφωνα με τους στοιχειώδεις κανόνες του Δημόσιου Λογιστικού, όταν ο προϋπολογισμός αφήνει «περίσσευμα» το χρέος θα πρέπει να μειώνεται. Παρά ταύτα την περίοδο 2000-2002 το πρωτογενές πλεόνασμα των προϋπολογισμών έφτασε αθροιστικά τα 12,7 δισ. ευρώ και το δημόσιο χρέος αντί να μειωθεί αυξήθηκε κατά 40,8 δισ. ευρώ. Τούτο συνέβη γιατί κάθε μία από τις παραπάνω χρονιές το Δημόσιο αναλάμβανε να πληρώνει το «χρέος που είχαν συσσωρεύσει οι τρίτοι», δηλαδή δημόσιες εταιρείες (ΔΕΚΟ), ασφαλιστικά ταμεία και πλήθος άλλων φορέων. Όταν έφτανε η στιγμή να πληρωθούν τα χρέη όλων αυτών, το Δημόσιο «έβαζε» το χέρι στην τσέπη εξοφλώντας τις υποχρεώσεις τους, χωρίς όμως αυτή η δαπάνη να επιβαρύνει το έλλειμμα του προϋπολογισμού αλλά μόνο το χρέος. Κεφαλαιοποιούσαν τόκους Στη λογική αυτή χρησιμοποιήθηκαν και άλλα τερτίπια προκειμένου «και η πίτα να παραμένει ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος». Δηλαδή το Δημόσιο να πληρώνει χωρίς όμως να φουσκώνεται το έλλειμμα, το οποίο είχε πάντα ιδιαίτερη βαρύτητα στις αξιολογήσεις της Ε.Ε. Ενα τέτοιο μικρό παράδειγμα αποτελεί η κεφαλαιοποίηση των τόκων, τους οποίους το Δημόσιο, αντί να τους εξοφλεί στην ώρα τους, τους «μετέτρεπε» σε νέα ομόλογα επιβαρύνοντας το χρέος. Η πρακτική αυτή συνεχίστηκε με διακυμάνσεις και τα επόμενα χρόνια. Παρατηρούμε λοιπόν ότι το χρέος αυξανόταν πολύ περισσότερο από το έλλειμμα της κεντρικής κυβέρνησης. Εξαίρεση αποτελεί το 2005 και τούτο γιατί η χώρα βρισκόταν στον ασφυκτικό έλεγχο της Eurostat εξαιτίας της απογραφής, στην οποία είχε προχωρήσει η τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Η ιστορία επαναλήφθηκε και το 2010, αυτή τη φορά με πρωτοβουλία της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Όλα τα υπόλοιπα έτη, το χρέος, αυξανόταν πολύ περισσότερο απ' ότι θα δικαιολογούσε η εκτέλεση του προϋπολογισμού. Έτσι, τη δεκαετία του 2000, ενώ συνέτρεχαν όλες οι προϋποθέσεις για την τιθάσευση του χρέους, αυτό τελικώς εκτροχιάστηκε. Η χώρα εμφάνισε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και εισέπραξε αρκετά δισ. ευρώ από τις αποκρατικοποιήσεις, τα οποία όμως πήγαν στο βρόντο αντί να ενισχυθεί η παραγωγική βάση της οικονομίας. Η άνθηση του Χρηματιστηρίου (έστω και αν οδήγησε στη μεγαλύτερη μεταπολεμική φούσκα), σε συνδυασμό με τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και τη ραγδαία μείωση των επιτοκίων, διαμόρφωσαν ιδανικές συνθήκες στις αρχές της δεκεαετίας, τις οποίες όμως, απ' ό,τι φαίνεται, η κυβέρνηση τις αξιοποίησε για να καλύψει ταμειακές ανάγκες. Αποκρατικοποιήσεις 17,3 δισ. Έτσι την περίοδο 1998-2003 τα έσοδα που εισέπραξε το Δημόσιο από τις αποκρατικοποιήσεις ξεπέρασαν τα 17,3 δισ. ευρώ, όμως την ίδια περίοδο το δημόσιο χρέος όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά αυξήθηκε κατά 48,8 δισ. ευρώ από τα 118,9 δισ. ευρώ στα 167,7 δισ. ευρώ. Μετά το 2003 οι επιδόσεις στο στίβο των αποκρατικοποιήσεων υποχωρούν αισθητά. Έτσι, τα επόμενα πέντε χρόνια στα Ταμεία του Δημοσίου εισέρρευσαν μόνο άλλα 3,5 δισ. ευρώ ανεβάζοντας το συνολικό ποσό που συγκεντρώθηκε τη δεκαετία στα 20,8 δισ. ευρώ. Την αντίστοιχη περίοδο (1998-2008), το δημόσιο χρέος όχι μόνο δεν περιορίστηκε κατά το ποσό των εσόδων αυτών αλλά σε απόλυτα νούμερα αυξήθηκε κατά το ιλιγγιώδες ποσό των 134,1 δισ. ευρώ. Η ευθύνη για τη διόγκωση του χρέους βαρύνει και τα δύο μεγάλα κόμματα που είχαν τη διακυβέρνηση της χώρας την παραπάνω περίοδο. Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ από το 1996 ώς το 2004 φόρτωσαν το χρέος με περίπου 85,4 δισ. ευρώ, ενώ από το 2004 έως το 2009 η Νέα Δημοκρατία επιβάρυνε το χρέος με περίπου 121,8 δισ. ευρώ. Εκτροχιασμός του χρέους, , έγινε το 2008 και το 2009, χρονιές για τις οποίες όμως τα στοιχεία αναθεωρήθηκαν από τη Eurostat αρκετές φορές. Ως ποσοστό του ΑΕΠ η εικόνα που εμφάνιζε το δημόσιο χρέος σε ορισμένες περιόδους έμοιαζε «μαγική». Για παράδειγμα μεταξύ 1998 και 2003 καταγράφεται μία βελτίωση καθώς το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ υποχώρησε από το 100,4% του ΑΕΠ στο 97,3%. Όμως ακόμη και τότε οι διεθνείς οργανισμοί αναγνώριζαν ως ένα από τα μελανά σημεία της ελληνικής οικονομίας την ανακολουθία που υπήρχε μεταξύ των αναπτυξιακών ρυθμών και της βραδείας μείωσης του δημόσιου χρέους. Το «μυστικό» που κρυβόταν πίσω από την αδυναμία της κυβέρνησης να μειώσει δραστικά και όχι εικονικά το δημόσιο χρέος συνδεόταν κατά κύριο λόγο με την αδυναμία του «επίσημου» προϋπολογισμού να αντέξει όλες τις υποχρεώσεις του Δημοσίου που αναφύονται στη διάρκεια του έτους. Έτσι, την ίδια ώρα που οι τότε υπουργοί Οικονομικών (Παπαντωνίου, Χριστοδουλάκης και αργότερα Αλογοσκούφης διαβεβαίωναν ότι ο ετήσιος προϋπολογισμός εκτελείται κανονικά και χωρίς αποκλίσεις, τα λεγόμενα «κρυφά χρέη» έπνιγαν το Δημόσιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα χρέη των νοσοκομείων προς τους προμηθευτές τους, τα οποία προκαλούνται από την αδυναμία των ασφαλιστικών ταμείων να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους. Αγνοούσαν τα σημάδια Το πρόβλημα αυτό ταλανίζει για πολλά χρόνια το Δημόσιο και ακόμη δεν έχει επιλυθεί. Ακόμη και σήμερα το Δημόσιο αντιμετωπίζει ληξιπρόθεσμες οφειλές άνω των 6 δισ. ευρώ. Τα σημάδια ότι κάτι δεν πάει καλά, παρά τις διακηρύξεις για την ισχυρή οικονομία, την πιστή εκτέλεση του προϋπολογισμού κ.ο.κ., ήταν ορατά, όμως οι περισσότεροι εθελοτυφλούσαν. Για παράδειγμα, το 2003 η Ελλάδα δανείστηκε συγκριτικά περισσότερο σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. Το αρνητικό αυτό ρεκόρ καταδείκνυε ότι το πραγματικό μέγεθος των αναγκών του Δημοσίου ήταν πολλαπλάσιο και ελάχιστη σχέση είχε μόνο με τα εξωραϊσμένα μεγέθη του προϋπολογισμού. Εύσημα από τους... Οίκους Εκείνη τη χρονιά (2003), το ποσό των δανείων που σύναψε η χώρα μας για να καλύψει τις ανάγκες του Προϋπολογισμού της αντιστοιχούσε στο 18% του ΑΕΠ. Ποσοστό το οποίο είναι το υψηλότερο, με σημαντική μάλιστα διαφορά μεταξύ των υπόλοιπων χωρών της Ε.Ε, καθώς ακολουθούσε η Ιταλία με 10% επί του ΑΕΠ της και η Πορτογαλία με 6%. Τότε διάφοροι ξένοι επενδυτικοί οίκοι ή φορείς απηύθυναν εύσημα στην κυβέρνηση για τη χρηστή διαχείριση του δημοσίου χρέους, προσδοκώντας προφανώς να αποσπάσουν ένα μερίδιο από τις προμήθειες που συνεπάγεται η όλη διαδικασία. Όπως έγινε αργότερα γνωστό με την εμπλοκή που είχε η Goldman Sachs με τα αμαρτωλά swaps στη διαχείριση του χρέους.

1/9/11

ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝ ΜΟΝΟ ΟΙ ΚΑΛΕΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ

ΚΑΤΑ ΠΟΣΟΝ ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. ΑΛΕΥΡΑ ΠΕΡΙ ΔΥΝΑΜΙΚΩΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ; Αντιλαμβανόμενη τις όποιες καλές προθέσεις , θα ήθελα να τονίσω πόσο υποκριτικό ακούγεται το ότι θα «παλέψουν οι φορείς» για να παραμείνει το Κέντρο Διαβιβάσεων στην πόλη της Καλαμάτας! Επιεικώς αναφερόμενη , θα έλεγα πως απορία προκάλεσε στους Μεσσήνιους πολίτες το όψιμο ενδιαφέρον και η μαχητικότητα του νέου Αντιπεριφερειάρχη Μεσσηνίας κ.Αλευρά σε ειλημμένες αποφάσεις. Δυστυχώς για την πόλη της Καλαμάτας αλλά και για τη Μεσσηνία γενικότερα, οι Κυβερνητικοί σχεδιασμοί επιφύλαξαν δυσάρεστες εκπλήξεις! Λουκέτα και υπανάπτυξη! Μακάρι κ.Αντιπεριφερειάρχα να πετύχετε με τη μαχητικότητά σας , την παραμονή του ΚΕΔΒ και να αποτρέψετε τους σχεδιασμούς για λειτουργία στο χώρο αυτό κέντρου λαθρομεταναστών! Μακάρι να πετύχετε την παραμονή του Ινστιτούτου Ελαίας και του ΕΘΙΑΓΕ στην Καλαμάτα, όπως σε πρόσφατη συνέντευξή σας ,διαβεβαιώσατε! Μακάρι να δραστηριοποιηθείτε προκειμένου να μειωθούν οι απαράδεκτες τιμές των διοδίων ,κάτι το οποίο είχε εξαγγελθεί με τυμπανοκρουσίες από τον αρμόδιο Υπουργό ! Μακάρι να πετύχετε την επαναλειτουργία του σιδηροδρομικού δικτύου ,που έχει αποκόψει σιδηροδρομικά την Πελοπόννησο και η κατασκευή της Ολυμπίας Οδού να φτάσει μέχρι την Τσακώνα! Μακάρι ,να κινηθείτε δραστήρια και με μέτρο πίεσης τέτοιο , για να επαναφέρετε στην Καλαμάτα το Στρατολογικό Γραφείο! Τελικά βρισκόμαστε στο φθινόπωρο του 2011 και η Μεσσηνία αν κάνει τον απολογισμό της θα δει , ότι απλώς βρέθηκε τουλάχιστον μία δεκαετία πίσω σε όλες τις διεκδικήσεις και επιδιώξεις της. Βέβαια στους κατοίκους αυτού του τόπου, είναι γνωστή η πολιτική που ακολουθεί διαχρονικά το ΠΑΣΟΚ όταν αναλαμβάνει την Κυβέρνηση της Χώρας ,για τη Μεσσηνία. Λόγια, έργα επί χάρτου, υποσχέσεις και προσδοκίες! Πραγματικότητα; Λουκέτα , απομόνωση, συρρίκνωση και αποδόμηση όλων των έργων που έκαναν οι προηγούμενοι και φυσικά φτώχεια και δυσκολίες για το λαό! Διαβάσαμε πρόσφατα στις ημερήσιες τοπικές εφημερίδες της Μεσσηνίας , πως η Νομαρχιακή Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ , κατά τη διάρκεια της περιφερειακής συνδιάσκεψης ΠΑΣΟΚ Πελοποννήσου στην Κόρινθο, κατέθεσε προτάσεις για την ανάπτυξη του τόπου. Πράγματι είναι πολύ σωστό και δείγμα της νέας αντίληψης περί κομματικής προσέγγισης, ακόμη και τα κομματικά όργανα του Κυβερνώντος κόμματος στο Νομό Μεσσηνίας να αναδεικνύουν την υστέρηση στην ανάπτυξη , να προτείνουν τρόπους για να επιτευχθεί αυτή και με εύσχημο τρόπο , να εγκαλούν την Κυβέρνησή τους για τη μέχρι τώρα μεταχείριση της Μεσσηνίας! Η συστηματική και σχεδιασμένη κατά πολλούς υποβάθμιση της Μεσσηνίας, έχει εξοργίσει τους πολίτες , που βιώνουν επιπρόσθετα και τις τραγικές επιπτώσεις της αδιέξοδης πολιτικής που ακολουθεί ο κ.Παπανδρέου και η Κυβέρνησή του και επιζητούν πράξεις και όχι ανέξοδα λόγια ! ΑΝΤΩΝΙΑ ΜΠΟΥΖΑ -ΤΟΜΕΑΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΜΜΕ ΝΟ.ΔΕ.ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ & ΤΟΜΕΑΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ Ν.Δ.

Nέος πνιγμός στη Μεσσηνία-Μάστιγα οι πνιγμοί


Το ότι ένας ακόμη νέος άνθρωπος έχασε άδικα τη ζωή του, σε μία περιοχή όπως η Μεσσηνία που διαθέτει 145 χιλιόμετρα ακτών και οι άνθρωποι έχουν μεγαλώσει δίπλα στο υδάτινο στοιχείο, φαντάζει πέραν της τραγικότητας του συμβάντος ,ακόμη πιο παράδοξο και απογοητευτικό!

Δυστυχώς σήμερα, ένα ενεργό μέλος της κοινωνίας μας, ο 42χρονος Λουκάς Λάσκαρης που αγνοείτο από χθες όταν είχε πάει για ψάρεμα στην περιοχή της Κορώνης, βρέθηκε νεκρός στις 10.30΄ στην περιοχή του Βενέτικου της Κορώνης.

Παρά το ότι διαθέτουμε χιλιάδες χιλιόμετρα ακτογραμμής ως Χώρα και έπρεπε να είμαστε περισσότερο εξοικειωμένοι με το υγρό στοιχείο , πάνω από 6.800 άνθρωποι έχουν πνιγεί στις ελληνικές θάλασσες από το 1987 μέχρι σήμερα

Φέτος καταμετρήθηκαν πολλά κρούσματα τραυματισμών αλλά και πνιγμών και 152 συνάνθρωποί μας έχασαν τη ζωή τους στις Ελληνικές θάλασσες, μέχρι τις αρχές Αυγούστου!

Έχουν εντοπισθεί πολλά προβλήματα με την έλλειψη ναυαγοσωστών στις Ελληνικές παραλίες.

“Φέτος ήταν η πιο τραγική χρονιά”, αναφέρει ο Νίκος Γιοβανίδης, διευθυντής της Ελληνικής Ναυαγοσωστικής Ακαδημίας.

Εξαιτίας των αλλαγών που επήλθαν στην τοπική αυτοδιοίκηση, λόγω “Καλλικράτη” και της υποχρηματοδότησης των Δήμων, σε πολλές περιοχές αποφάσισαν να κάνουν... οικονομία και έτσι δεν προσέλαβαν ναυαγοσώστες.

Προσθέτει ακόμη, πως αιτία της έξαρσης των πνιγμών , δεν είναι μόνο η έλλειψη ναυαγοσωστών, αλλά και η έλλειψη κολυμβητικής ικανότητας. “Η Ελλάδα, μια τουριστική και ιστορικά ναυτική χώρα, με 16.000 χλμ. ακτογραμμής, εκ των οποίων 3.000 χλμ. είναι παραλίες, είναι πρώτη σε πνιγμούς στην Ευρώπη και δεύτερη παγκοσμίως. Το 60% των Ελλήνων δε ξέρει κολύμπι και απλώς πλατσουρίζει στη θάλασσα”.

Μεγαλύτερη προσοχή λοιπόν από όλους μας, διότι είναι τραγικό να χάνονται ανθρώπινες ζωές τόσο άδικα και πρόωρα !

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Powered by Blogger