27/1/14

Κοινωνία-γυναίκες-πολιτική




Γράφει: Η Αντωνία Μπούζα
Από το 1844 που πραγματοποιήθηκε η 1η Εθνοσυνέλευση της Ελλάδας και το 1888 που για πρώτη φορά ακούστηκε το σύνθημα «ψήφος στις γυναίκες» από το έντυπο «Εφημερίδα των Κυριών», μέχρι  το 1975, όπου το πρώτο Σύνταγμα της χώρας ρητώς ανέφερε πως «’Έλληνες κι Ελληνίδες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου», πέρασε πολύς καιρός, πολλά άλλαξαν, αλλά και πολλά διατηρήθηκαν.
Με απορία βλέπουμε πως δογματικά ακόμη και σήμερα, συντηρούνται αντιλήψεις που παραπέμπουν στο χθες και υποστηρίζουν πως για τις γυναίκες, υπάρχει περιορισμένο πεδίον δράσης και απόδοσης έργου.
Παρεμβαίνω, δίχως διάθεση υποτίμησης της προσφοράς και των δύο φύλων στη διαμόρφωση της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας, στα επιτεύγματα στον τομέα των επιστημών, στον εθελοντισμό, στην επιχειρηματικότητα, στις τέχνες, τον πολιτισμό κ.α.Θεωρώ όμως, πως παρά τα επιτυχημένα άλματα από γυναίκες επιστήμονες, ακαδημαϊκούς, επιχειρηματίες, πολιτικούς κ.α. υπάρχουν ακόμη ψήγματα αμφισβήτησης μέσα στο στενό πυρήνα της συντηρητικής κοινωνίας, που με πολλούς και διάφορους τρόπους, έντιμους ή ανέντιμους ενίοτε, προσπαθούν να υποτιμήσουν και να απαξιώσουν το γυναικείο φύλο.
Επειδή οι τομείς της επιστήμης, του πολιτισμού και της επιχειρηματικότητας, με τις αυταπόδεικτες γνώσεις και εμφανείς αποδόσεις αντίστοιχα, δυσκολεύουν τους αμφισβητίες, υπάρχει πεδίον δόξης λαμπρόν, στον τομέα των κέντρων λήψης αποφάσεων, για να ξεδιπλωθούν τέτοιου είδους λογικές.
Η υποκειμενικότητα στη μέτρηση της πολιτικής απόδοσης και ικανότητας, είναι η κύρια αιτία, όπου καταδρομικώς θα έλεγα, πλήττονται οι ενασχολούμενες με τα κοινά και δέχονται σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και σεξιστικές επιθέσεις. Ως σεξισμός αναφέρεται η αντίληψη, νοοτροπία διακρίσεων σε βάρος κάποιου, με βάση το φύλο του.
Παραδείγματα μας αποδεικνύουν, πως εξ ορισμού και πριν καν ανοίξει το στόμα του ο άνδρας πολιτικός, κρίνεται επιεικέστερα της συναδέλφου του γυναίκας, λόγω των προτύπων της ψευδεπίγραφης συλλογικής ικανότητας των ανδρών, που έχει μπολιαστεί με το πέρασμα των χρόνων η Ελληνική κοινωνία.
Αν τύχει και μπορεί να σταθεί επάξια μία γυναίκα στην απαιτητική πολιτική σκηνή, τότε σε ορισμένες ατυχείς περιπτώσεις, κάποιοι βρίσκουν ως εύκολο πεδίον αντιπαράθεσης είτε τα απαξιωτικά είτε τα σεξιστικά σχόλια που αν μη τι άλλο προσβάλλουν τη δημοκρατία μας ή περιορίζονται στο σχολιασμό της εμφάνισης, το βάρος ,το χρώμα μαλλιών ή τον τρόπο ζωής της. Είχαμε προσφάτως τέτοιου τύπου σεξιστικούς σχολιασμούς ακόμη και από παλαιοκομματικούς δεινοσαύρους της πολιτικής, εναντίον γυναικών πολιτικών, όλου του κομματικού φάσματος της πολιτικής σκηνής της Χώρας μας.
Η δυσπιστία είναι ακόμη εμφανής σε κάθε πολιτική πράξη, στην οποία εμπλέκονται γυναίκες,ενώ       η απαράδεκτη ποσόστωση –επίτευγμα των φεμινιστριών- εξ αρχής αποδυναμώνει ακόμη και τις ισχυρές γυναικείες πολιτικές παρουσίες, δίνοντας αντεπιχειρήματα στους εσωκομματικούς τους συνοδοιπόρους.
Οι θιασώτες της ισοτιμίας στις ευκαιρίες ανδρών και γυναικών, αντιμετωπίζουν μερικές   φορές την οργή, πιθανόν τη χλεύη, αλλά σίγουρα την αμφισβήτηση, όσων εμμένουν να πιστεύουν στην ικανότητα άνευ αποδείξεως, αλλά εξ ορισμού.…της γραβάτας!! 
Η μειωμένη επιλογή των γυναικών στις εκλογικές αναμετρήσεις στην πατρίδα μας, είναι το τρανό παράδειγμα αυτής της λογικής.
Η περιπλοκότητα της μπολιασμένης νοοτροπίας στην Ελληνική κοινωνία, έχει και την αντίστροφη ανάγνωση, ενώ την τρέχουσα χρονική περίοδο που μπροστά μας έχουμε αρκετές εκλογικές αναμετρήσεις, αναμένεται να πάρει σάρκα και οστά.
Αυτή αφορά, τον τρόπο προσέγγισης των γυναικών ψηφοφόρων, από τους άνδρες υποψηφίους, που διαφέρει από τη σωστή πρακτική που είναι η κατάθεση θέσεων, απόψεων και πειθούς, μέσω της διαλεκτικής.
Οι γυναίκες ψηφοφόροι, προσεγγίζονται από τους άνδρες υποψηφίους σε ορισμένες περιπτώσεις με κολακείες, χειροφιλήματα, κλπ παρόμοιου τύπου συμπεριφορές, που παραπέμπει στην αιώνια έλξη του ενός φύλου από το άλλο, θεωρώντας ως μη απαραίτητο να αναδείξουν στη γυναίκα-πολίτη, τις θέσεις, το όραμά τους και την ορθότητα των επιχειρημάτων τους.
Τη Συνταγματική ρητή διατύπωση περί ισοτιμίας, ευελπιστώ κάποια στιγμή να την κάνουμε πράξη στην Ελλάδα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης και είναι σίγουρο πως θα βγούμε κερδισμένοι ως πολίτες και ως κοινωνία συνολικά.

15/1/14

Δημοκρατία και ιδεολογία σε κρίση....


Γράφει:Η Αντωνία Μπούζα
Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας και της απαισιοδοξίας, βρήκαν ευκαιρία και αναπτύχθησαν, πολλοί μετά θάνατον προφήτες, που κάθε στιγμή διαστρεβλώνουν γεγονότα, επηρεάζουν ευπαθείς και αδύναμες ομάδες πολιτών και με καιροσκοπική λογική, αναμένουν ωφέλειες από έναν λαό, που μόνο η κληρονομιά που έχει αφήσει σε όλον τον κόσμο, έπρεπε να τον   γεμίζει υπερηφάνεια και να είναι η κινητήρια δύναμη που θα τον έκανε να προχωρήσει γερά και δυνατά τη δύσκολη πορεία της ζωής.
Βρίσκεται ο λαός σε μία δικαιολογημένη διαρκή σύγχυση, εξ΄αιτίας της πολυγλωσσίας, της θολότητας θέσεων και προτάσεων του πολιτικού κόσμου, ενώ βομβαρδίζεται από πληροφορίες για κάθε είδους σκάνδαλα, πάρτι με επισφαλείς δανειοδοτήσεις, προστατευμένους συγγενείς πολιτικών, διαφθορά στο έπακρον ακόμη και στα οικονομικά κατώτερα κοινωνικά στρώματα, παράνομο πλουτισμό επιστημόνων, παραγωγών, εμπόρων, προμηθευτών κ.α. πολλά.
Η δικαιοσύνη στην οποία όλοι μας προσβλέπουμε, καίτοι σήμερα κάνει ...κάποιες προσπάθειες συμμαζέματος της τραγικής κατάστασης της Χώρας, δυστυχώς με κινήσεις που ενίοτε κάνει, χάνει  την εμπιστοσύνη και το τεκμήριο της αμεροληψίας που επιβάλλεται να έχει.
Την ώρα που η Ελλάδα βουλιάζει, θεωρείται αδιανόητο να απεργεί και διεκδικεί μονίμως, να μην προχωρά τάχιστα τις υποθέσεις των διοικητικών δικαστηρίων, να αποφασίζει για τα μέλη της προκλητικά προνόμια φορολογικές απαλλαγές κλπ ,να λαμβάνει αναδρομικά όταν οι Έλληνες πεινούν και να κινείται με αργούς ρυθμούς στην εκδίκαση υποθέσεων που έχουν σκανδαλίσει την κοινωνία.
Η μέχρι πρότινος συμπόρευση της δικαιοσύνης με την πολιτική εξουσία, οδήγησε τους Έλληνες να βλέπουν με επιφυλακτικότητα αποφάσεις της και να συντηρούν για διάφορες ενεργειές της, μία περιρρέουσα συνομωσιολογία και επιφυλακτικότητα.
Ο πολιτικός και δημοσιογραφικός καιροσκοπισμός που κυριαρχεί σήμερα στην Ελλάδα της κρίσης, δεν επιτρέπει στους πολίτες ανεπηρέαστα να επικροτήσουν τις άριστες επιδόσεις της Δικαιοσύνης του σήμερα και μέσω των μέσων που διαθέτουν, αφήνουν εντέχνως σκιές και υπόνοιες για δήθεν σκοπιμότητες στην απονομή της Δικαιοσύνης.Κι όμως, είναι ίσως από τις λίγες φορές που πρέπει να δοθούν εύσημα στους λειτουργούς της Δικαιοσύνης που επιτέλους "ξύπνησαν" από το λήθαργο της απραξίας μπροστά στα όσα τραγικά ζήσαμε και βάζουν επιτέλους το "δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων".
Από την άλλη πλευρά. υπάρχει η τραγικότητα των σκανδάλων του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού της Χώρας, αλλά και των νέων πολιτικών κομμάτων, που προσέτρεξαν ασθμαίνοντας εν μία νυκτί  κυριολεκτικά ,να δηλώσουν πολιτικό παρόν, χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο, χωρίς ταυτότητα παρά μόνο συγκυριακό λόγο.
Αναρωτιέμαι όταν θα τελειώσουν τα μνημόνια θα έχουν λόγο ύπαρξης;
Φυσικά, όλοι αυτοί, για εμάς ...θυσιάζονται, θέλουν να μας "σώσουν" και να μας οδηγήσουν στο δρόμο της ευημερίας.
Κι οι Έλληνες, αμήχανοι και μπερδεμένοι, στηρίζουν ή αφορίζουν αντίστοιχα με πολλά ερωτηματικά.
Ποία τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά των νεόκοπων σωτήρων;
Ποία τα πρότυπα που θα οδηγήσουν το δρόμο τους;
Ποίες οι "μαγικές" λύσεις που τις έχουν στο τσεπάκι και μέσα σε λίγο διάστημα θα τις εφαρμόσουν κι εμείς, θ΄ απολαύσουμε ευημερία, ισονομία και δικαιοσύνη;
Ποίες οι Χώρες που ήδη εφαρμόζουν τις πολιτικές προτάσεις των νέων κομματικών σχηματισμών και σε ποία κατάσταση  βρίσκονται από πλευράς ποιότητας ζωής;
Όλα αυτά πρέπει να μας προβληματίσουν, να μας κινητοποιήσουν στην αναζήτηση της λιγότερο υποκριτικής και εφικτής πρότασης.Ο βομβαρδισμός, με λογικές καταδίκης της Ευρώπης, πρέπει να μας προβληματίσει πολύ , διότι πρέπει ν΄αναζητηθεί τι και ποίους εξυπηρετεί και τι θα έλθει στη συνέχεια κι αν αυτό είναι καλύτερο ή καταστροφικό.
Η αναζήτηση σωτηρίας, μέσω ξενόφερτων ιδεολογιών ολοκληρωτισμού και αυταρχικότητας, αποτελεί μέγα κίνδυνο για όλους μας.
Η ιστορία διδάσκει και πρέπει να μην τη ξεχνάμε ποτέ.
Η Ελλάδα πληγώθηκε ανεπανόρθωτα : α)από το φασισμό που κάποιοι με μανδύα προβάτου επαναπλασάρουν στην κοινωνία, ενώ  άλλοι με περισσή θρασύτητα κλείνουν το μάτι σε πρακτικές του σφαγέα των λαών Χίτλερ, β) από τον επεκτατικό κομμουνισμό που μας οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο και χάραξε στους Έλληνες, βαθιές πληγές που μέχρι σήμερα αιμορραγούν και γ)από τον πολιτικό τσαρλατανισμό που κατακυρίευσε τη Δημοκρατία μας και την έκανε κουρέλι στα χέρια των επιτηδείων.
Πως θα προχωρήσουμε όμως; Σε ποία ιδεολογική κατεύθυνση;
Έχοντας στρέψει τη νεολαία μας στα ξενόφερτα ολοκληρωτικά ιδεολογήματα, που ως τέλος έχουν μόνο φρικιαστικές αναγνώσεις ή οργανώνοντας και θωρακίζοντας την εκπορευόμενη από τα Ελληνικά σπλάχνα Δημοκρατία μας, από τα πολιτικά τρωκτικά που έχουν διεισδύσει και την εκμεταλλεύονται.;
Ως λύση ας πούμε ναι στην αντίσταση και ανατροπή του σάπιου και νοσηρού, αλλά μέσα στους θεσμούς, μέσα στη δημοκρατική πρακτική και στην ατομική ελευθερία, διορθώνοντας τις στρεβλές αναλύσεις της δημοκρατίας και τα διαπιστωμένα λάθη κι επιβάλλοντας με αυστηρότητα, ισότιμα τους νόμους της Πολιτείας.



4/1/14

Διαφθορά και επιβαρύνσεις στην υγεία, στο επίκεντρο

  
Γράφει:Η Αντωνία Μπούζα

Οχετός και δυσοσμία αναδύεται από τις αποκαλύψεις για το αδιάκοπο πάρτι διαφθοράς στην πατρίδα μας, που δε λέει να σταματήσει.

 Οι αποκαλύψεις για τη διαφθορά και οι αποκαλύψεις για τους εξοπλισμούς, τις εκβιάσεις, δωροδοκίες και μίζες, επιβαρύνουν το ήδη βαρύ κλίμα στους πολίτες.
Τους πολίτες, που ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες του χρόνου, κυριολεκτικά ζουν τον εφιάλτη της ανέχειας και των οικονομικών δυσκολιών, όλη αυτή η ειδησεογραφία τους γεμίζει με θυμό, σε σημείο να χάνουν την υπομονή και τη λογική τους σκέψη και να αδιαφορούν αν με τις επιλογές τους, καταστρέψουν τις θυσίες που έκαναν μέχρι σήμερα και υποθηκεύσουν το μέλλον τους.
Με το ποδαρικό του νέου χρόνου, ήρθαν και οι επιβαρύνσεις στον τομέα της υγείας,δηλ.  το 25ευρο, που για τους οικονομικά ασθενέστερους είναι δυσβάσταχτες. Είναι μία επιβάρυνση που δεν γίνεται αποδεκτή από την πλειοψηφία των πολιτών και αποτελεί αιχμή του δόρατος του διάχυτου πλέον λαϊκισμού που κάποιοι καλλιεργούν εντέχνως.
Οι παροχές υγείας, απασχολούν τους πολίτες, ενώ διαχρονικά αναδεικνύονται προβλήματα και ελλείψεις. Σήμερα γίνονται σοβαρές προσπάθειες εξυγίανσης, επιβαλλόμενες από τις οικονομικές συνθήκες, αλλά δυστυχώς, ακόμη και την εποχή των παχιών αγελάδων στην πατρίδα μας, η υγεία νοσούσε. Συμπερασματικά, επιβάλλεται να διορθωθούν άμεσα οι παθογένειες που δεν αφήνουν να παρέχονται υψηλές υπηρεσίες υγείας και να αναδειχθούν οι υπαίτιοι.
Μέσα στον κακό χαμό των δίκαιων διαμαρτυριών αλλά και των κατευθυνόμενων υπερβολών για το 25ευρο, υπάρχει και η άλλη άποψη που αναδεικνύει με στοιχεία, πως η χρόνια δική μας ανευθυνότητα μαζί με το πάρτι στην υγεία που ήταν μεγάλο, διευρυμένο, πολύπλοκο και είχε πολλαπλές διαστρωματώσεις, οδήγησε στις δύσκολες καταστάσεις του σήμερα.
Φτάσαμε μέχρι το 2010, να είμαστε πρωταθλητές στις δαπάνες υγείας και παρά ταύτα, η υγεία να συνεχίζει να νοσεί.
Είναι χαρακτηριστικό ότι τα χρόνια προ κρίσης,  η συνολική φαρμακευτική δαπάνη στην Ελλάδα των 11 εκατ. ανθρώπων έφτασε τα 8,4 δισ. ευρώ.
Δηλαδή 4 δισ. ευρώ περισσότερα από χώρες με αντίστοιχο ή ελαφρώς μικρότερο πληθυσμό, όπως η Σουηδία και η Πορτογαλία και 4 δισ. λιγότερο από την Ισπανία των 47 εκατ. κατοίκων. Οι διαφορές με το πληθυσμιακά ισοδύναμο Βέλγιο, είναι μεγάλες και αναδεικνύουν το μπάχαλο που ζήσαμε και το πάρτι διαφθοράς που υπήρχε.
ΔΗΜΟΣΙΑ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΔΑΠΑΝΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2010
Ασφαλιστικά ταμεία
• 2004 2,4 δισ. ευρώ
• 2009 5,28 δισ. ευρώ (Βέλγιο: 2,5 δισ. ευρώ)
• 2012 2,88 δισ. ευρώ 
 
ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΔΑΠΑΝΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2010
• Ελλάδα 8,4 δισ. ευρώ
• Σουηδία 4,1 δισ. ευρώ
• Πορτογαλία 4
,2 δισ. ευρώ
• Ισπανία 12 δισ. ευρώ
Αυτοί οι πίνακες, αποδεικνύουν ότι έπρεπε να κάνουμε επειγόντως αλλαγές στον τρόπο διαχείρισης και παροχής της υγείας.
Στη Σουηδία πχ με λιγότερα νοσοκομεία, λιγότερα φαρμακεία, λιγότερη δαπάνη παρέχονται άριστες υπηρεσίες υγείας, υπάρχει κοινωνική μέριμνα, υπάρχει δίκτυ προστασίας για τους αδυνάτους.
Εκτός από την Πολιτεία, ας ψάξουμε κι εμείς οι πολίτες να βρούμε τι φταίει και παρά τα αυξημένα οικονομικά στοιχεία, ποτέ δεν  απολαμβάνουμε το αγαθό της υγείας.
Οι  κομματικοποιήσεις των συνδικαλιστικών οργάνων λειτουργών της υγείας διχάζουν  τους πολίτες, που βλέπουν ότι αναλώνονται στις εμφανείς πολιτικές και προσωπικές σκοπιμότητες, ενώ στις διεκδικήσεις τους απουσιάζουν προτάσεις εξυγίανσης και καλύτερης παροχής υγειονομικής περίθαλψης.
Απαιτούμε ως πολίτες, να βρεθεί η χρυσή τομή τόσο από τους πολιτικούς μας εκπροσώπους που επιβάλλεται να καθαρίσουν την κόπρο του Αυγεία από τη δημόσια υγεία, αλλά και από τους λειτουργούς της υγείας, που πρέπει να απεξαρτηθούν λίγο από  τα κομματικά τερτίπια και να καταθέσουν προτάσεις αληθινής εξυγίανσης, συνεχίζοντας   να προσφέρουν τις σπουδαίες υπηρεσίες τους στους πολίτες.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Powered by Blogger